zondag 4 september

Links of rechts, door welke kant je ook gebeten wordt, het doet pijn. De termen links of rechts voegen niets toe, geven geen meerwaarde in begrip. Wel is het zo, dat als je in het min of meer openbaar iets durft te zeggen dat blijk geeft van verbondenheid met minder gefortuneerde groepen in de samenleving, je al snel verweten wordt dat je idealistisch zou zijn. Alsof er iets mis is met idealisme! Zou het dan volgens mensen die zich zo uiten beter zijn als we maar niet meer streven naar een samenleving met meer harmonie waarin voor alle betrokkenen een menswaardig leven mogelijk is? Mensen die zich zo uiten hebben kennelijk nog niet ervaren dat alles met elkaar verbonden is en dat je wel kunt denken dat je diegenen die zich niet volgens jouw normen gedragen, uit de samenleving kunt verwijderen, maar dat deze mensen zich juist zonder inkomen en zonder dak boven het hoofd nog steeds in die samenleving bevinden. Maar dan vanuit die situatie op een wijze, waarop zij weinig op zullen hebben met regels die hen niet toestaan te leven, op een menswaardige manier, omdat de mensen die wel een dak boven het hoofd hebben en wel een inkomen hebben, daar last van zouden ondervinden...

woensdag 11 augustus 2011

Het is heel lang geleden dat ik op deze site heb geschreven, maar dat is zeker niet omdat er geen inspiratie zou zijn! Deze keer verwonder ik me over het ongelimiteerde geloof in de markt, een geloof dat zoveel in ons land ondergraven heeft. Vrijwel iedereen is het erover eens dat de trein niet beter functioneert sinds deze geprivatiseerd is, dat de PTT sinds deze opgesplitst en verkocht is geen betere dienstverlening levert, dat er in het goedkopere segment een groot tekort aan woningen is, ook een groot tekort aan huurwoningen dat niet verbeterd sinds de cooperaties geprivatiseerd zijn, en bijvoorbeeld de gezondheidszorg is vele malen kostbaarder geworden voor de burger, maar levert zeker niet betere resultaten of service op. Wel hogere salarissen voor managers en directeuren in de gezondheidszorg.

De banken bewijzen nog het meest stellig dat de markt niet conform het heilige geloof werkt. Op dit moment siddert de wereld als men de media moet geloven, omdat de markt en dan vooral het geld en dan nog meer precies de leningen van geld, niet meer te betalen zijn. Wat de markt doet is al jaren duidelijk: zichzelf verrijken. Dan nog wel het meest de mensen die de macht hebben om dat te doen. Nadat bankiers, verzekeraars en andere geldtovernaars vooral de eigen zakken hebben gevuld, is er nu een grote paniek: de markt redt het niet! De markt moet geholpen worden! 

Ja, de markt moet nu geholpen worden door al die mensen die al die jaren het minst van de markt hebben kunnen profiteren. Dat heet van je geloof vallen, want daarmee staat toch wel vast dat de markt niet heilig is en het marktsysteem aan alle kanten faalt.

Maandag 3 mei

Jaren geleden schreef ik er een column over die terug te vinden is in het columnboekje Dordt Dichterbij...: de wandelende brievenbussen. Als het voorjaar is schijnen brievenbussen verliefd te worden en aan de wandel te gaan. Je kunt dergelijke brievenbussen herkennen aan vers zand rond de pootjes. Het is weer zover. Diverse brievenbussen, zoals die bij de Rozenhof en de brievenbussen tegenover de Voorstraat aan de Grote Kerkskant, hebben een andere plek gekozen. Ze zijn niet ver gekomen, maar om de een of andere reden wel veel hoger op de poten gaan staan. Met een rolstoel kom je er niet meer bij...
Het blijft verrassend, miraculeus en onbegrijpelijk....

Zondag 25 april

De trein vervoert het leven. Deze keer een bijna bijbels verhaal over wederkerigheid. In de coupé zat een man met zware zonnebril. Op het bankje naast hem lag een AH tas met spullen erin. Aan de overkant van het gangpad. Hij volgde mijn blik en pakte het tasje op en riep, 'o jee dat is iemand vergeten'. Hij gaf het buiten aan de conducteur en kwam terug en zei ' Zo heb ik ook ooit zelf iets teruggekregen dat ik in de trein had laten liggen, daar was ik heel blij mee'. 'Sindsdien zorg ik voor de spullen die anderen laten liggen'. Een heel mooi voorbeeld van langdurige, positieve wederkerigheid.

Zaterdag 13 maart

Na eerst een fantastisch feest gevierd te hebben in het studiecentrum Rotterdam ter ere van het behalen van mijn master Nederlands Recht, bleek dat dankzij tegenwerking van de hoofdvestiging in Heerlen, mijn diploma niet verzonden was. Ik hoorde dit drie dagen tevoren en probeerde wat ik kon om de mensen in Heerlen over te halen de diploma alsnog met spoed te zenden, maar regels zijn regels en dat ging niet lukken.  
Toen ik de vrijdag op de woensdag van het feest thuiskwam lag er een bericht van de post dat ik een aangetekend stuk van de Open Universiteit Nederland kon ophalen. Aangezien de TNT er in rap tempo in is geslaagd alle postkantoren te sluiten kon ik dit stuk ophalen bij de servicebalie te Albert Heijn. En jawel hoor.... met een heel feestelijk gebaar heeft Elianne de Graaf, baliemedewerkster van de AH mij uiteindelijk mijn master diploma Nederlands Recht uitgereikt. Heel hartelijk bedankt Elianne!

maandag 8 maart

 This time the 8th of march, womens day and Louk's birthday,  is not celebrated together, remembering the strenght of unison and connection. We will though within a limited time start the Hulsman Foundation and in that way celebrate life together with all those that know themselves richer having experienced our shared and individual friendship. 

Vrijdag 5 maart

 De lente komt eraan! Het licht wordt iedere dag iets sterker en kruipt de voormalige nacht in om zich daar voorlopig stevig te nestelen. Laat je niet in de luren leggen door de noordenwind die denkt dat hij de winter kan vasthouden, het is een soort laatste offensief, afscheid vaalt hem zwaar. Ondertussen zijn er iedere dag meer merels koolmezen en andere zangvogels te horen die duidelijk maken dat zij bezig zijn met de voorbereidingen van een gewenste vorm van gezinsuitbreiding. De lente komt eraan!

Zaterdag 20 februari

Ik bevind me in een Buenos Aires dat door regen overspoeld is. Er zijn demonstraties tegen de stroomuitval die in grote delen van de stad al meer dan een dag het leven lamlegt. Grote delen van de stad zijn aardedonker en onder water. Winkeliers protesteren omdat zij hun winkelwaar kunnen weggooien en de winkels kunnen niet open omdat er geen licht is een automatische deuren opengaan en geen kassa werkt. Waar ik logeer hebben we gelukkig wel stroom, maar de muggen hebben het hier enorm naar hun zin met al het water. De luchtvochtigheidsgraad is hier 97 %!

   Vrijdag eind december

Dat rijdt als een trein, zou tegenwoordig moeten betekenen dat iets het niet zo lekker doet. De hoeveelheid treinen die de laatste weken niet sporen overstijgt het aantal vingers van zeer veel handen. Wel gezellig. Met een aantal mensen discussies aangaan over wat er aan de hand zou kunnen zijn. De laatste keer betrof het een stoptrein naar Den Haag Centraal. De beoogde vertrektijd ging zonder noemenswaardig signaal voorbij en de trein bleef trouw aan het perron. Het zat flink vol, want er was pas een ingrijpende storing geweest op het traject Rotterdam - Den Haag. Er verscheen een veelbelovende trein aan de overkant van het perron, die probeerde passagiers uit de stoptrein te lokken met de aansprekende bestemming Den Haag, intercity. Onze trein liep half leeg en drommen mensen pakten zich op elkaar voor de geopende deuren van de trein aan de overkant. Even later kwamen ze allemaal weer naar buiten. De trein bleek toch naar Venlo te gaan. Wij stonden nog steeds onwetend stil. Inmiddels alweer een kwartier voorbij de nog steeds aangegeven vertrektijd. In onze trein riep een NSer intern rond dat er aan de overkant van het perron een fantastische trein zou komen, die naar Amsterdam Centraal zou gaan. Weer stroomde onze trein half leeg. Weer dromden mensen samen voor de deuren aan de overkant. Toen iedereen veilig binnen zat,  veranderde plotseling het bordje op de trein naar het eindstation Vlissingen. Ondertussen verschenen er op het perron twee vrolijk gekleurde sandwich dames met de vraag of de studenten al opgeladen waren (OV Chipcard). Daarna kwamen er twee frisgekleurde bike agenten met fiets en al op het perron. Het leek wel circus! Daarop kwam de mededeling door onze speaker dat we niet konden vertrekken, omdat we geen machinist hadden. Het leek mij heel voor de hand liggend dat die dan net gearresteerd zou zijn door de fietspolitie....

vrijdag 8 januari

Schotsen in de haven, glimmende straten. Het liefst begeef ik me nu lopend naar buiten. Met schoenen die een getalenteerd profiel vertonen. Afgelopen week kwam ik onderweg een oudere dame tegen die stokstijf stilstond op het trottoir. Een haarnetje verraadde een verbondenheid met voorbije tijden. De gebalde vuisten aan haar zijde lieten zien dat ze strijdbaar was. Er zat geen beweging in. Ik boog me iets voorover om haar gezicht te zien en vroeg 'gaat het goed met u, mevrouw?'. 'AHA' zei ze op luide toon en stak haar arm direct door de mijne en begon te lopen. Als er de mogelijkheid van keuze van richting was, zei ze niets, maar wees met haar vinger duidelijk aan waar zij naartoe wilde. We vorderden goed en tijdens het wandelen werd er in het geheel geen woord gewisseld. Eenmaal aangekomen bij de huisartsenpraktijk wees ze naar het trapje en nadat ik de deur voor haar had opegngemaakt verdween ze vastberaden naar binnen. Het valt niet mee om alleen buiten te lopen als je halverwege ontdekt dat het echt glad is...

donderdag 26 november

Wat valt onder de noemer realiteit en wat is een sprookje? Daarbij zullen we ons moeten bedenken dat er vele sprookjes zijn die gruwelijk zijn en die zeker niet altijd goed aflopen. Tussen theorie en praktijk, sprookje en realiteit is behoorlijk veel ruimte te constateren. Gisteren was het weer zover. Vier pagina's van een redelijk populair nederlands dagblad waren gevuld met namen en geboortedata van mensen die hun verkeersboete niet hadden betaald, kennlijk niet bereikt konden worden en nu uitgenodigd werden naar het gerechtshof in Leeuwarden te komen om over hun zaken te praten. Uiteraard zat er een dang achter: mensen die niet zouden komen opdagen konden, als ze ook niet reageerden ( effectief betekent dit vrijwel zeker betalen) gegijzeld worden. We kennen de term gijzelen meestal vanuit de gezichtshoek van iemand die over de schreef gaat en iets doet dat absoluut laakbaar is. In dit geval zou het de staat zijn die gijzelt en dan mag het. Het betekent dat iemand die zijn verkeersboete niet betaald, mag worden vastgehouden totdat hij el betaald.  Als al deze mensen werkelijk naar het gerechtshof te Leeuarden zouden gaan, dan hadden ze ldaar een groot capaciteitsprobleem, want het ging om 2861 personen. Dat is dan ook het verschil tussen theorie en praktijk. Als de namen en geboortedata van zoveel mensen gepubliceerd moeten worden in een dagblad, omdat ze anders niet bereikt worden, dan kun je gevoegelijk stellen dat dit systeem niet meer goed werkt. Het publiceren mag dan volgens de wet in orde zijn, maar het is niet in orde dat zoveel mensen niet meer te vinden zijn en zich niet aangesproken voelen door het opleggen van een boete. Het lijkt me toch ook niet de oplossing om nu 2861 mensen vast te gaan zetten omdat zij hun boetes niet hebben betaald...

dinsdag 17 november

Er zoemt een hard geluid door de stad. Mannen met rugzak en een tuit blazen elk herfstsprookje uit. Bladeren verstoren de orde, zijn niet gewenst en moeten onmiddelijk verwijderd worden. Ze doen dit om de een of andere reden niet zelf, althans niet snel genoeg, naar hedendaagse maatstaven.  Ooit trof ik midden in een natuurgebied op het wonderschone eiland Madeira een dergelijke bladblazer midden in een bos aan. Het moet niet gekker worden. Wat is er nou lekkerder dan tegen een paar bladeren aan te schoppen in plaats van iets rottigs tegen iemand te zeggen. En ze kleuren de straten zo mooi! In de Efteling waren allerlei kinderen mooie bladeren aan het verzamelen. Laten we de bladeren redden, voordat ze vernietigd worden buiten ons zicht...

donderdag 12 november

Zachtjes klinkt zijn accordeon en de tonen dwarrelen voorbij als de laatste herfstbladeren die van de boom af zweven. Zijn  gezicht ziet bleek onder het bruin en er zitten wallen onder zijn ogen. De tijden zijn hard, ook voor de altijd lachende, verder onbekende accordeonspeler voor de Maasplaza. Mensen spoeden zich naar huis door steeds langere tijden van donker en nat. In het verzorgingstehuis blaakt het ook niet van opgewektheid. Even breekt de zon door en verlicht alles dat glanst en brengt een tijdelijke verzoening in een regenboog. De wolken zijn hoog en dramatisch. Als je wel de moeite neemt om je heen te kijken kun je de meest onwaarschijnlijke kleuren tegenkomen. Vogels blazen hun veren op om zich te beschutten tegen wind en water. Als ze zich niet in families in de lucht begeven om een ander seizoen elders op te zoeken. De herfst kondigt met zijn overgang de naderende winter aan. We halen de sjaals en mutsen uit de kast en vragen ons af welke winter ons dit jaar te wachten staat...

woensdag 4 november

Je kunt je afvragen wat de tijd met jou doet, maar je kunt je ook afvragen wat jij met je tijd doet. In mijn geval vlogen weken voorbij, terwijl ik daar van alles -in mijn ogen- nuttigs mee deed. Mijn website heb ik de laatste tijd verwaarloosd, omdat er zoveel anders direct voor mijn neus om aandacht vroeg. Nu is het nattig en herfstig en neem ik eindelijk de tijd weer virtueel levend alhier te verschijnen. De kastanjes op de grond hebben plaatsgemaakt voor mooigekleurde bladeren.  De glanzende donkere takken zijn nu al goed te zien.  Prachtige wolkenformaties torenen tot grote hoogte en 's nachts beschijnt de maan deze, met een geheimzinnig zilveren licht. De wind jaagt voort, net als wij. In dit weer hebben we buiten haast. De kachel lonkt.
Ik lonk mee naar alles dat hoop en licht geeft en tot lachen noopt. Een glimlach mag zeker ook. Die glimlach ligt op mijn gezicht als ik denk aan alle vrienden en mooie mensen die om mij heen zo hard aan het werk zijn om waar zij kunnen elkaar en anderen op zijn minst een mooi moment te bezorgen.

donderdag 27 augustus 

In een licht versleten collegezaal van de universiteit ligt het podium vol met vreemde attributen. Twee hoeden, een politiehelm, een paar maskers, kleding, een rek, een tekening van een huilend oog. Voor ons staat Charley die op een onnavolgbare manier (die wat wegheeft van een levend stripverhaal) laat zien hoe hij gefilmd werd tijdens een demonstratie tegen een nazigroep en erna op een soort engelse versie van opsporing verzocht terechtkwam. Hij werd aangehouden met handboeien en alles erop en eraan. Twee maanden later kwam zijn zaak voor en werd hij veroordeld tot 16 (!) maanden gevangenisstraf omdat hij een steen had gegooid naar een politieagent die hem bedreigde. Zijn verhaal gaat vooral over zijn tijd in de gevangenis. Over wat opgesloten zijn met je doet. Over wat hij om zich heen zag. Sinds die tijd stelt hij zijn leven in dienst van het geven van voorlichting over de onmenselijkheid daarvan. Dat doet hij op een ontroerende manier die ook humor toelaat.  Een klein onderdeel van het programma van de European Group in Engeland, dit jaar.

Dinsdag 25 augustus 

Odd happenings in Nottingham. After we found a version of the best serial on Robin Hood in a stray arts and craft market, we have several funny incidents. We found one lock on the street, but at about eight keys... We found several highly sensitive papers in the ally to the front door and even one of them shoved in the mailbox. Yesterday we enjoyed watching Robin Hood in Nottingham which in itself is special. Looking around in these neighbourhoods that must formerly have been parts of the Sherwood forest a new Robin Hood would certainly not be misplaced...
There is definitely a vacancy there...

Woensdag 19 augustus 

Leo a story of a greyhound

Not only in England betting on races gives hope and destruction to people that have no or limited access to consumers wealth. Races that one can bet on often include a professional input of animals. Horses will have to bring in the pot of gold and fulfil the promise that the owners don't seem to be able to realise themselves. Huge powered animals like greyhounds also get professionally drawn into this so called game. Actually, they don't have a choice. A lot of money is invested in breeding fast powerful legs, that will bring in loads of money. Oddly there seems to be little thought of what is to happen to these dogs after they are burned out, after being used for this purpose. 
Well of course a dog like Leo will want to run, when he has a mind to do that. That is the main problem: when he sets his mind to it. The owners and people placing bets will want him to perform when they set the clock. For that reason dogs like Leo are being forced, lured, threathened and twisted to suit the temporary purpose of racing. Leo bears the scars of that period and has turned into a dog that is out of touch with other dogs and certainly has no understanding for other animals, because he has been brought up in fear and hate. His sheer size tricks the mind easily into thinking that he is a grown up and balanced being, while often he is only wanting for security and safety and is actually sensing like a child.
Because of his false start in life, a new owner, not interested in money, but in the child-animal itself and in providing a safe and loving environment, will have a challenging job to weed out the hate and fear and turn these beautiful animals back into creatures they would be, if left to grow naturally in balance. Any kind of progress is a gift that will benefit all involved. People interested in saving one of these beautiful animals can go to the website of the retired greyhound trust and find out all about the possibility of sharing a life with a dog like Leo.

Dinsdag 18 augustus 

Somewhere along the line something must have gone wrong. I distinctly remember the impressive picture of saint Fransiscus of Assisi with a myriad of animals around him, all in perfect peace and harmony. I believe in the possibility of all kinds of animals, that in other circumstances would have a certain position in the food chain, when they are beyond the need of food to be resting peacefully next to one another. There are some indicators though that contradict my optimism. One is a special moment I recall when beloved Sparky, the first fox terrier that became our household member , heard a recording with birdcalls. Sparky not being raised in the countryside, being unaware of most of these calls, became a real hunting dog when he heard number twenty three of the recording. The forest owl. He became totally wild and wanted to climb the walls and attack the speakers. All in all this was no incident at all, because it only happened with number twenty three, the forest owl and every time he heard it he went totally crazy and wild. 
Now Cuby, the second fox terrier, has been raised to get along with cats, she does fine. This does support my saint Francis picture. Also together we can feed the ducks on land and she will be standing next to them without chasing them or barking at them. However when we walked Leo, the beautiful and usually so easygoing greyhoudn friend, he totally flipped over the presence of a close cat. The cat obviously did not understand the danger of the situation, because she stayed much too close, looking beautiful and puzzled. The huge dog did not impress her, which was not very wise, because Leo was obviously in no way recognising the cat as someone he could get along with. More like a mortal enemy. I feel troubled now. I know from my own experience that it is possible to have so called incompatible animals in peace close to each other as long as they had enough food to eat and are in the company of humans that don't anticipate or expect a warlike situation. If we compare the situation to an encounter amongst sworn human enemies, we always have to take into account the motivation of weaponsdealers and their own particular interest in an flaming physical argument. I can see no such special hidden motives in a situation concerning animals. Why do so many of these occasions still end up in a negative spiral when we could work together and enjoy the reality of a saint Francis picture in our own time and era?  

Maandag 10 augustus

Het is stil in het park. De Zwaluwen zijn naar elders en de andere vogels zijn kennelijk ook bezig met pakken of herorganiseren. Alleen gisterochtend vroeg, om een uur of zes, was er weer een kind van een voormalige eendenfamilie die ik had geholpen te overleven, die luid kwakend ( de hele haven op stelten zettend) onder mijn balkon lag om wat brood te bedelen. Misschien wilde ze ook indruk maken op het mannetje dat ze bij zich had, ' kijk ik heb belangrijke vrienden, die van bovenaf brood werpen'... In ieder geval luisterde ze getrouw, toen ik uit het slaapkamer riep dat ik eraan kwam en lag geduldig onder het balkon in de haven te wachten.
Er was vannacht een fraaie sterrenhemel, mede dankzij een straatlantaren die het begeven heeft. Ik ga niet voor reparatie bellen...
Langzaam komen de vakantiegangers weer terug, er staan kampeerauto's in de straat, gebruinde gezichten ruimen de auto uit. In het Weizigtpark rolde mijn voorband weg op de vele eikeltjes die plotseling op het pad lagen...

Woensdag 29 juli

Het is vakantietijd, volgepakte auto's verdwijnen om de hoek van de straat gevuld met spullen en verwachtingen. Op het balkon voert de roos zijn zoveelste strijd met verlekkerd ongedierte. Ik help hem een handje en geef hem ammunitie en daarnaast mest. Wolken wisselen af met blauwe luchten en een warme zon. Afgelopen zondag zag ik een blad van een boom vallen en realiseerde me dat sinds 21 juni de dagen weer korter worden. Wendingen. Ik hou nog even vast aan de zomer en geniet van blote voeten in sandalen, de open balkondeuren en naar buiten zonder jas.  De stad is even aan me voorbijgegaan, omdat ik onder gedoken was in de laatste fase van mijn studie. Het denken en schrijven, met de stapels boeken en papieren die dat met zich meebrengt. Langzaam draait mijn hoofd zich een andere richting en is er weer tijd om in het hier en nu te zijn.

maandag 6 juli

Dit weekend heb ik de prachtige voorstelling van Omsk in het energiehuis bezocht 'Omsk brengt het verdwalen in kaart'. Het is een heel bijzondere voorstelling die veel teweeg brengt voor wie open staat. Heel veel Dordtenaren zijn in deze groep bij elkaar gebracht en dwars door alle leeftijden en achtegronden zijn verbanden tot stand gebracht die nog lang na het vertrek van Omsk uit Dordrecht zullen beklijven. Dwarsverbanden die vooroordelen overstijgen en zo belangrijk zijn voor de hoop op een samenleving die vaaart op begrip en vertrouwen in plaats van afstraffen en uitsluiten. Klik op bovenstaande link en ga kijken, maak het mee. Bezoek dan ook de filmvoorstellingen in het energiehuis en de andere bijzondere exposities die daar plaatsvinden.

Afgelopen maand

Mei, Juni 09

April 09

Februari/maart 09

januari 09

december 2008

November 08

Oktober 08

september 08

augustus 08

juli 08

week 25

week 24

week 22&23

week 21

week 20

week 19

week 18 

week 17

week 16

Actie tegen volbouwen Zuidpolder!
zeer veel Dordtenaren herinneren zich de succesvolle actie tegen het volbouwen van de polder. Ondanks een belofte van 10 jaar niet bouwen, worden er keer op keer plannen gemaakt verder de polder in te bouwen. Een eiland is eindig en hier is de kreet vol=vol wel van toepassing. Straks is er niets over en kunnen we toch niet meer verder, waarom dan niet nu nagedacht en ruimte voor natuur overgelaten? U kunt zich hier verder laten informeren op de actiesite.

Leo, a story of a greyhound

Not only in England betting on races gives hope and destruction to people that have no or little access to consumers wealth. Races that one can bet on, often include a professional input of animals. Horses will have to bring in the pot of gold and fulfil the promise that owners don't seem to be able to realise themselves. Huge powered animals like greyhounds also get professionally drawn into this so called game. Actually, they don't get a choice. A lot of money is invested in breeding fast powered legs, that will bring in loads of money. Oddly there seems to be little thought of what is to happen to these dogsm after they are burned up being used for this purpose.
Well of course a dog like Leo will want to run, when he has a mind to do it. Thta is just the problem: when he sets his mind to it. The owners and the ones that bet will want him to perform when they set the clock. For that reason dogs like Leo are being forced, lured, threathened and twisted to suit the temporary purpose of racing. Leo bears the scars of that period and has turned into a dog that is out of touch with other dogs and certainly has no understanding for other animals, because he has been brought up to fear and hate. His sheer size tricks the mind easily into thinking that he is a balanced and grown up being, while often he is just wanting for security and safety and is actually sensing more like a child. Because of this false start in life, a new owner, not interested in money, but in the child-animal itself and in providing a safe and loving environment, will have a very challenging job to weed out the hate and fear and turn these beautiful animals back into the creatures they would be, if left to grow naturally in balance. Any kind of progress is a gift that will benefit all involved. People interested in saving one of these beautiful animals can go to retired greyhound trust and find out all about the possibility of sharing a life with a dog like Leo...

dinsdag 18  augustus